Τρίτη, 4 Αυγούστου 2020

Πανσέληνο φως

Του ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΓΕΛΑΓΩΤΗ

Με μια βάρκα καρπούζι
περάσαμε τις συμπληγάδες
τραγουδώντας
πάνω στη ράχη του δελφινιού
Στην Ιωλκό
ή στην οδό Τραλλέων στα Πατήσια
πλημμύρισαν πανσέληνο
οι ταράτσες, οι δρόμοι, τα εκδοτήρια εισιτηρίων
ως και τα υπόγεια των φτωχών
Υπερίπταμαι
πάνω απ' τις πλημμυρισμένες πολιτείες
καθισμένος στα καπούλια του Πήγασου
κι ανακαλύπτω
ξαπλωμένη ανάσκελα στα βότσαλα της Εφταλούς
τη κιθάρα του Αρίωνα,
κουρδισμένη από μάστορα Μικρασιάτη
Υπερίπταμαι
πάνω απ' τις πλημμυρισμένες πολιτείες
κι ανακαλύπτω
Εσένα
λουσμένη σε πανσέληνο φως
Ιέρεια στον Ιούλιο των νησιών
Χιλιάδες ξυπόλητα ποδοβολητά στη βρεγμένη άμμο
για την υποδοχή
Καλώς όρισες.

Πρέπει να απλουστεύσουμε τις διαδικασίες επαφής
και να καταργήσουμε τους τύπους
και τα πρωτόκολλα
Να βρισκόμαστε πιο συχνά βρε αδερφέ,
κάθε φεγγάρι,
γυμνοί και άσπιλοι
Εκεί
στα βότσαλα της Εφταλούς
με την κιθάρα του Αρίωνα
και ένα καθρεφτάκι,
για να σου ρίχνω Πανσέληνο στα μάτια.

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2020

Αστείρευτος ουρανός

Του ΒΑΣΙΛΗ ΣΤΑΥΡΑΚΕΛΛΗ

Παροπλισμένα κατάρτια
οι ελπίδες.
Σακουλιασμένα πανιά
οι προσδοκίες.
Η πλώρη ζαβή
στραπατσαρισμένη.
Η άγκυρα αιχμάλωτη,
γαντζωμένη στα βράχια.
Η καδένα βρόμικη,
σκουριασμένη.
Το λιμάνι σκοτεινιασμένο,
ξέμακρο.

Το πρώτο σκίρτημα
του κάθε έρωτα,
εκμαυλίζει.
Ο “Πανόπτης” ήλιος
καθάριος διαφεντεύει.
Ολούθε.

Όταν η αγάπη κουραστεί,
η μαγεία της πανσελήνου
ξεψυχά.
Ξεστρατίζουν τα αισθήματα.
Συσσωρεύουν οιμωγές
τα παθήματα.

Τότε είναι
που κάποιος φεύγει.
Ιππεύοντας αποφασιστικά
το λευκό άτι
για άλλη πορεία.
Ένα ταξίδι αναζήτησης
στον αστείρευτο ουρανό
των ονείρων

Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2020

«Ν' ακουστεί και πάλι της Αγίας Μαρίνας το νερό στις πέτρες»

Τώρα που ο νους απαγορεύεται και οι ώρες δε γυρίζουν
Από κήπο σε κήπο η σκέψη μου
Δειλή σαν τριανταφυλλιά πρωτάρα
Που αρπάζεται απ' τα κάγκελα
Δοκιμάζει απαρχής ν' αρμόσει πάλι
Με σταγόνων σφήνες λαμπερών
Τα παμπάλαια πράσινα και τα χρυσά κείνα που μέσα μας
Έχουν παντοτινές δεκαεφτά Ιουλίου
Ν' ακουστεί και πάλι της Αγίας Μαρίνας το νερό στις πέτρες
Ο ύπνος που μυρίζει ζευγάρι αγκαλιασμένο
Η φωνή
         μια φωνή σαν της Μητέρας
Και ξανά ξυπόλυτη να βγει να περπατήξει
Πάνω στις πλάκες του Μεσολογγιού η Ελευθερία
Έτσι καθώς την εχαιρέτησε για λόγου μας - καλή του η
           ώρα -
Ο ποιητής και κάναμε από τότε Ανάσταση.

















ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ. (2007). Ο Μικρός Ναυτίλος. Αθήνα: ‘Ίκαρος, σ. 33.

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2020

«(Η ζωή μας κάθε μέρα λιγοστεύει)»

Χείλια, φρουροί της αγάπης μου που ήταν να σβήσει
χέρια, δεσμά της νιότης μου που ήταν να φύγει
χρώμα προσώπου χαμένου κάπου στη φύση
δέντρα πουλιά κυνήγι

Κορμί, μαύρο μες στο λιοπύρι σαν το σταφύλι
κορμί πλούσιο καράβι μου, πού ταξιδεύεις;
Είναι η ώρα που πνίγεται το δείλι
και κουράζομαι ψάχνοντας τα ερέβη

(Η ζωή μας κάθε μέρα λιγοστεύει).
















ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ. (1998). «Ρίμα», στο: Ποιήματα. Αθήνα: Ίκαρος, σ. 23.

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2020

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2020

Κάλλος το Άγιον

«Το κάλλος, συνεπώς και η ομορφιά, την οποία απώλεσε ο άνθρωπος με την πτώση του και η οποία θα σώσει, κατά Μίσκιν τον κόσμο, δεν είναι οποιαδήποτε νοησιαρχική ή ιδεολογική ωραιότητα, αλλά η σαρκωμένη ωραιότητα, ο “ωραίος κάλλει παρά πάντας βροτούς”. Η πορεία της Ορθοδοξίας, λοιπόν, μέσα στους αιώνες, χαρακτηρίζεται από την αγωνιώδη κραυγή για την απώλεια αυτής της ωραιότητας, που κάνει κάθε άλλη ωραιότητα να αληθεύει. Η πτώση δεν υπήρξε εν τέλει απώλεια μιας καταστάσεως, αλλά απώλεια της σχέσης, απώλεια του προσώπου. Με τη σειρά της, η απώλεια της σχέση, εισήγαγε στον άνθρωπο μια άλλη γυμνότητα, εξάπαντος όχι “ανεπαίσχυντον”, όπως η πρώτη, αλλά γεμάτη” αισχύνη”[1]. Το κτίσμα έχασε το ένδυμά του και αυτό έρχεται να του προσφέρει ο σαρκωμένο Λόγος. Το ένδυμα του γυμνού ανθρώπου είναι ο ίδιος π Χριστός. Όταν ο πιστός ενδύεται κατά τη βάπτισή του, δεν ενδύεται ενδύματα “φυσικά”, που είναι “ίδια των αλόγων” ούτε βεβαίως ενδύματα, που προέρχονται από την “τέχνη” και γίνονται αιτία, “ασχολίας” και “μέριμνας”, αλλά τον ίδιο τον Χριστό[2]. Ενδύεται το κάλλος το άγιον, το οποίο κατήργησε, στην ίδια του τη σάρκα, τα αποξέσματα της πτώσης στην ανθρώπινης φύσης, τη φθορά και το θάνατο, και τη φανέρωσε ελεύθερη από κάθε δεσμό αμαρτίας».




[1] Μεγάλου Βασιλείου, Ότι ουκ έστιν αίτιος των κακών ο Θεός, PG. 31, 34D.
[2] Αυτόθι, 31, 349A.


















ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Α. ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ. (2004). «Φιλοκαλική αισθητική της Ορθοδοξίας. Το “συναμφότερον” της πατερικής διδασκαλίας», στο: Κάλλος το Άγιον. Προλεγόμενα στην Φιλόκαλη Αισθητική της Ορθοδοξίας. Αθήνα: Ακρίτας, σ. 173.