Η έναρξη της εποχής των εσχάτων Σχόλια στο Β´ Ανάγνωσμα της Ακολουθίας του Εσπερινού της Γιορτής της Αναλήψεως του Χριστού: Ζαχ 14:8-11

Η προφητεία αποκαλύπτει το σχέδιο του Θεού για τον κόσμο, αλλά δεν το επιβάλει. Προσφέρει ελπίδα, προοπτικές, γίνεται πηγή έμπνευσης, αλλά απαιτεί διαρκή αγώνα και συνεργασία του ανθρώπου με τον Θεό για να καταστεί πραγματικότητα. Η Ανάληψη του Χριστού σηματοδοτεί την έναρξη της εποχής των εσχάτων, η ολοκλήρωσή τους όμως προϋποθέτει την ενεργό συμμετοχή των ανθρώπων. Όπως ακριβώς στην προφητεία του Ζαχαρία η ενότητα του λαού αντικατοπτρίζει τη μοναδικότητα του Θεού, έτσι και η ενότητα του νέου Ισραήλ, της Εκκλησίας, στηρίζεται στην πίστη ότι υπάρχει «ένας Θεός και Πατέρας όλων, που κυριαρχεί σε όλους, ενεργεί μέσα απ’ όλους και κατοικεί σε όλους» (Εφε 4:6). Ο Θεός προσφέρει στην ανθρωπότητα ως δώρο τη συμφιλίωση, που επιτυγχάνεται με τον θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού και την ίδρυση της Εκκλησίας, του νέου λαού του Θεού, ο οποίος συνέχεται και συγκροτείται από το Άγιο Πνεύμα. Η ενότητα της Εκκλησίας είναι αντανάκλαση του δώρου της συμφιλίωσης που ο Θεός έκανε με τον Χριστό στην ανθρωπότητα. Η εμπειρία όμως της χάρης του Θεού που οδηγεί τον πιστό στην αναγνώριση της μοναδικότητας του Θεού τον εντάσσει στον ευρύτερο στόχο να εργαστεί για την επίτευξη της ενότητας του κόσμου. Παρ’ όλο που η Εκκλησία περιγράφεται ως “Σώμα Χριστού”, η ενότητά της είναι μια διαδικασία σε εξέλιξη και όχι ένα συντελεσμένο γεγονός. Τα μέλη, επομένως, του σώματος οφείλουν να εργαστούν προς την κατεύθυνση της ομοίωσής τους με τον Χριστό, ο οποίος αποτελεί το μέτρο της τελειότητας (Εφε 4:13¬-15), ώστε η Εκκλησία ως Σώμα του Χριστού να φτάσει στην ωριμότητα. Η ενότητα της Εκκλησίας, κατά συνέπεια, περνάει πλέον στην ευθύνη των μελών της.

ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. Άρχων Διδάσκαλος του Ευαγγελίου της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας.

ΠΗΓΗ: Academia

ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΝΕΛΗ – ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗ – ΜΑΡΙΑΣ ΘΕΟΧΑΡΗ. (1974). Μονή Σταυρονικήτα. Ιστορία – Εικόνες – Χρυσοκέντητα. Αθήνα: Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, σ. 92, εικ. 17.

Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ

«Ὁ Τυφλὸς γεννηθείς, ἐν τῷ ἰδίῳ λογισμῷ ἔλεγεν· Ἆρα ἐγώ, διʼ ἁμαρτίας γονέων ἐγεννήθην ἀόμματος; Ἆρα ἐγώ, διʼ ἀπιστίαν ἐθνῶν ἐγεννήθην εἰς ἔνδειξιν, οὐχ ἱκανῶ τοῦ ἐρωτᾶν, πότε νύξ, πότε ἡμέρα, οὐκ εὐτονοῦσί μου οἱ πόδες τὰ τῶν λίθων προσκρούσματα· οὐ γὰρ εἶδον τὸν ἥλιον λάμποντα, οὐδὲ ἐν εἰκόνι τὸν ἐμὲ πλαστουργήσαντα, ἀλλὰ δέομαί σου, Χριστὲ ὁ Θεός. Ἐπίβλεψον ἐπ ἐμέ, καὶ ἐλέησόν με»· ἰδιόμελον τροπάριον Κυριακῆς τοῦ Τυφλοῦ.

Μικρογραφία χειρογράφου Τετραευαγγέλου ἐπὶ περγαμηνῆς. Ἱστορικὴ Βιβλιοθήκη πάλαι ποτὲ Γυμνασίου Μυτιλήνης, νῦν Πρότυπου ΓΕ.Λ. Μυτιλήνης τοῦ Πανεπιστημίου Αἰγαίου. Χρονολογεῖται μεταξὺ τοῦ 12ου καὶ 13ου αἰῶνος, φ. 472v.

«Στου Ιακώβ το πηγάδι»

Πόλεμος ανάμεσα στα νερά.

Σηκώνει τον κάδο η Σαμαρείτιδα.

Είν’ ωραία ωσάν νεράκι.

Για άλλο ωστόσο νερό τής

      τραγούδησε

             ο έρμος Ναζωραίος.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ. (1994). «Στου Ιακώβ το πηγάδι», στο: Ποιήματα (1979-1991), τ. Β΄. Αθήνα: Ίκαρος, σ. 188.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΜΕΛΗΣ: 50 χρόνια από την κοίμησή του (1976-2026)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΜΕΛΗΣ. (1997). «Αλλοιώς Ωραία», στο: Ποιήματα ΙΙ. Θεσσαλονίκη: Ιανός, σ. 21.

Κυριακή του Παραλύτου

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα. Ἔστι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη Ἑβραϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. Ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν. Ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐτάραττε τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι. Ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. Τοῦτον ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; Ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγὼ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. Λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. Καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. Ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. Ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· Σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον. Ἀπεκρίθη αὐτοῖς· Ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· Ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. Ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· Τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· Ὁ γὰρ Ἰησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ. Μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται. Ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ (Ἰω. 5:1-15).

«Αυτούς που έχουν εγκαταλείψει οι άνθρωποι επισκέπτεται ο Θεός. Ο Θεός δεν αφήνει μόνο και αβοήθητο τον άνθρωπο που υποφέρει. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να απελπίζεται. Στην πρόσκλησή του προς τον Θεό αυτός απαντά με την έκχυση της αγάπη του.

Ακόμη, ο Χριστός, με τις θεραπείες του που επιτελεί, δείχνει ότι ο καινούργιος κόσμος του Θεού είναι ένας κόσμος στον οποίο ο άνθρωπος θα απελευθερωθεί από τις δυνάμεις της φθοράς και του θανάτου, θα ζει σε κοινωνία αγάπης και αδελφοσύνης. Τον παράλυτο που δεν έχει ένα άνθρωπο να τον βοηθήσει, ίσως και από δική του υπαιτιότητα, επαναφέρει ο Χριστός στην ανθρώπινη κοινωνία.

Η αγάπη είναι πάνω από το νόμο. Η θεραπεία του παραλύτου από τον Χριστό το Σάββατο δείχνει ότι για τον ίδιο προτεραιότητα έχει ο άνθρωπος και όχι οι ανθρώπινοι κανόνες. Πριν και πάνω απ’ όλα βρίσκεται ο άνθρωπος, με τις συγκεκριμένες προσωπικές του ανάγκες. Το μήνυμα του Χριστού είναι ότι τα πάντα, οργανώσεις, θεσμοί, νόμοι, οφείλουν να υπηρετούν τον άνθρωπο, άλλως εκπίπτουν του σκοπού τους. Με το θαύμα του αυτό, ο Χριστός τονίζει ότι για την παροχή αγάπης δεν υπάρχει μέρα αναπαύσεως. Η προσφορά και η υπηρεσία προς το συνάνθρωπό μας πρέπει να είναι συνεχής καθημερινή πράξη».

ΣΤΑΥΡΟΥ Σ. ΦΩΤΙΟΥ. (2000). Ορθόδοξα Μηνύματα: Ερμηνεία Ευαγγελικών Περικοπών. Συμβολή στη Διδασκαλία της Ορθόδοξης Χριστιανικής Αγωγής. Αθήνα: Γρηγόρη, σσ. 144-145.

ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: Μονή Σταυρονικήτα. Άγιον Όρος.

Πρωτομαγιά 2026

Το «Χαίρε των Μυροφόρων»: η πρώτη Θεοφάνεια του Χριστού μετά την Ανάστασή του

ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΝΕΛΗ – ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗ – ΜΑΡΙΑΣ ΘΕΟΧΑΡΗ. (1974). Μονή Σταυρονικήτα. Ιστορία – Εικόνες – Χρυσοκέντητα. Αθήνα: Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, σ. 88, εικ. 25.