Ο άγιος ως «θύμα» και εξιλέωση

«Μόνο μια συγκεκριμένη καθαρότητα, μια βέβαιη απλότητα, η θεία άγνοια των Αγίων, παίρνοντας το κακό σαν έλλειψη, εισδύει μέσα στην πυκνότητά του, στο βάθος του γηρασμένου ψέματος.  Όποιος ψάχνει την αλήθεια του ανθρώπου οφείλει να καταλάβει τον πόνο του, μ’ ένα θαύμα συμπάθειας… Τι ενδιαφέρει να γνωρίσει ή όχι την ακάθαρτη πηγή του; “Ό,τι ξέρω για την αμαρτία, έλεγε ο άγιος της ντ’ Άρ, τόμαθα απ’ το ίδιο το στόμα των αμαρτωλών”. Και τι είχε ακούσει, αυτό το έξοχο γέρικο παιδί, μεταξύ τόσων επαίσχυντων εκμυστηρεύσεων, τόσων ακατάσχετων πολυλογιών, αν όχι το στεναγμό, το ψυχογράφημα της εξαντλημένης επιθυμίας που σπάει και τα στήθη των πιο σκληρών; Ποια εμπειρία του κακού θα θριάμβευε πάνω σε κείνη του πόνου; Τι πάει πιο μακριά απ’ το έλεος;»

ΖΩΡΖ ΜΠΕΡΝΑΝΟΣ. (1984). Η χαρά. Πρόλογος και μετάφραση Νίκου Μακρή. Αθήνα: Οι Εκδόσεις των Φίλων, σσ. 43-44.