Το βλέμμα της Παναγίας: η απόλυτη ενσάρκωση της παιδικής αθωότητας

«Το βλέμμα της Παναγίας είναι το μόνο πραγματικά παιδικό βλέμμα, το μόνο αληθινό βλέμμα παιδιού που κοίταξε ποτέ την ντροπή μας και τη δυστυχίας μας. Ναι, μικρέ μου, για να προσευχηθείς σωστά προς αυτήν, πρέπει να αισθανθείς επάνω σου αυτό το βλέμμα που δεν είναι ακριβώς το βλέμμα της επιείκειας -γιατί η επιείκεια προϋποθέτει κάποια πικρή εμπειρία- αλλά της τρυφερής συμπόνοιας, της οδυνηρής έκπληξης, κάποιου ακατανόητου σ’ εμάς συναισθήματος, αδιανόητου, ανείπωτου, που την κάνει πιο νέα από την αμαρτία, πιο νέα από το γένος από το οποίο προήλθε, και, αν και Μητέρα δια της χάριτος, Μητέρα των χαρίτων, είναι η μικρή αδερφή του ανθρώπινου γένους».

GEORGES BERNANOS. (2017). Ημερολόγιο ενός επαρχιακού εφημερίου, μτφρ. Ιφιγένεια Μποτουροπούλου, προλεγόμενα Gilles Philippe, σημείωμα – σημειώσεις Philippe Le Touze, επίμετρο Σταύρος Ζουμπουλάκης. Αθήνα: Πόλις, σ. 253.

Ο Bernanos βάζει στο στόμο του ιερέα Τόρσι, ο οποίος είναι ένας από τους βασικούς ήρωες του αριστουργηματικού Ημερολογίου ενός επαρχιακού εφημερίου, τα παραπάνω λόγια, συνομιλώντας με τον νεαρό άρρωστο πρωταγωνιστή, που άλλος δεν είναι απο τον ίδιο τον συγγραφέα Bernanos. Α.Ι.Κ.

Η Παρθένος Καταφυγή. Γύρω στο 1395. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Σόφια. ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: Βημόθηρο, τχ. 1 (Χειμώνας 2009-2010), σ. 88.

Ο άγιος ως «θύμα» και εξιλέωση

«Μόνο μια συγκεκριμένη καθαρότητα, μια βέβαιη απλότητα, η θεία άγνοια των Αγίων, παίρνοντας το κακό σαν έλλειψη, εισδύει μέσα στην πυκνότητά του, στο βάθος του γηρασμένου ψέματος.  Όποιος ψάχνει την αλήθεια του ανθρώπου οφείλει να καταλάβει τον πόνο του, μ’ ένα θαύμα συμπάθειας… Τι ενδιαφέρει να γνωρίσει ή όχι την ακάθαρτη πηγή του; “Ό,τι ξέρω για την αμαρτία, έλεγε ο άγιος της ντ’ Άρ, τόμαθα απ’ το ίδιο το στόμα των αμαρτωλών”. Και τι είχε ακούσει, αυτό το έξοχο γέρικο παιδί, μεταξύ τόσων επαίσχυντων εκμυστηρεύσεων, τόσων ακατάσχετων πολυλογιών, αν όχι το στεναγμό, το ψυχογράφημα της εξαντλημένης επιθυμίας που σπάει και τα στήθη των πιο σκληρών; Ποια εμπειρία του κακού θα θριάμβευε πάνω σε κείνη του πόνου; Τι πάει πιο μακριά απ’ το έλεος;»

ΖΩΡΖ ΜΠΕΡΝΑΝΟΣ. (1984). Η χαρά. Πρόλογος και μετάφραση Νίκου Μακρή. Αθήνα: Οι Εκδόσεις των Φίλων, σσ. 43-44.