Η Γέννηση του Χριστού

«Όταν σκεπτόμαστε την Ενσάρκωση και τον Άνθρωπο Ιησού, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί να μην πέσουμε στην αίρεση που ξεχωρίζει τη θεία φύση από την ανθρώπινη, που τις βλέπει χωριστά αντί να τις βλέπει στην ενότητά τους. Αυτή την ενότητα περιγράφει πολύ ωραία ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, όταν λέει ότι η ένωση μεταξύ της ανθρώπινης φύσεως του Χριστού και της θείας Του φύσεως είναι σαν την ενότητα της φωτιάς και του σιδήρου που συμβαίνει όταν βυθίσεις ένα ξίφος μέσα σ’ ένα καμίνι μέχρι να πυρακτωθεί. “Η φωτιά και το σίδερο”, λέει, “είναι τώρα ενωμένα μ’ έναν αξεδιάλυτο τρόπο. Δεν μπορείς πλέον να χωρίσεις το ένα από το άλλο”. Αυτό είναι το δόγμα της Χαλκηδόνας. Η ενότητά τους είναι τέτοια, ώστε, κατά τον Άγιο Μάξιμο “μπορείς τώρα να κόψεις με τη φωτιά και να κάψεις με το μαχαίρι”. Και η εικόνα της φωτιάς μάς παραπέμπει στην παλαιά Διαθήκη όπου ο Θεός εμφανίζεται ως πυρ και αποκαλύπτεται στην καιόμενη βάτο. Ο π. Λεβ Ζιλέ γράφει ότι η φωτιά του Θεού καίει μόνο ό,τι είναι κακό και δεν τρέφεται από αυτό που φλογίζει, δεν το καταναλίσκει – το μετατρέπει σε φλεγόμενη βάτο, η οποία όμως δεν γίνεται στάχτη. Να τι συμβαίνει στην Ενσάρκωση. Ο Θεός, η θεϊκή φωτιά, προσλαμβάνει ανθρώπινο σώμα και αυτή ακριβώς η ανθρώπινη οντότητα αποκτά την πληρότητα της ύπαρξης, χωρίς καμία αλλαγή στη φύση της».

ANTHONY BLOOM. (2008). Ο Ευάλωτος Θεός: Το Μυστήριο της Γέννησης του Σωτήρα, μτφρ. Πολυξένη Τσαλίκη – Κιοσόγλου, επιμ. Βασίλης Αργυριάδης. Αθήνα: Εν πλω, σσ. 20-22.

Η Γέννηση του Χριστού, 1990. Αυγοτέμπερα σε χαρτί. Ο ζωγράφος έχει χρησιμοποιήσει παιδικό σχέδιο, το οποίος επεξεργάστηκε ο ίδιος με χρώματα κατά τη βυζαντινή τεχνοτροπία· στο: π. ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΣΚΛΗΡΗΣ. (1994). Ζωγραφικό Ταξίδι. Αθήνα: Ακρίτας, σσ. 52-53.