«Έτι δέομαί σου»

Κύριε, είμ’ ένας άθεος! Και είμαι αδελφός

του χαρτοπαίκτη, του μπεκρή. Και σάρκα έχω και αίμα.

Κι όπως εχώρισες εσύ τα σκότη από το φως

έτσι χωρίζω και αγαπώ – απ’ το σωστό – το ψέμα.

Το κρίμα θέλω! Είνʼ όμορφη η αμαρτία. Πολύ

εσύ με θέλησες αγνόν-δεν είμαι, οι άλλοι, οι άλλοι,

οι εκπεσμένοι, οι αμαρτωλοί. Οι μούργοι-κι είνʼ πολλοί-

τι τάχα λεν; κι είναι αδερφοί. Τι ξέρουν; Κι είν’ μεγάλοι.

Και είμαι, Κύριε, άθεος. Και το κακό αγαπώ.

Κι εμέ μʼ αρέσει η ζαβολιά, η γυναίκα του κοντά μου,

τόσο, που ακόμα το φονιά-ανάγκη να το πω;-

τον έχεις κάμει όμοιον μου κι οστό απʼ τα οστά μου.

Κι είμʼ άθεος! Καρδίας συ που ετάζεις και νεφρούς,

πρόσεχε: αγαπώ πολύ τα «πλήθη αμαρτιών μου».

Συ που νεφέλας ανιστάς και ξαναζείς νεκρούς,

-στʼ άνθισμα είμαι των παθών-τα αίσχη πλήθυνόν μου!…

Αυτά από τον ανατρεπτικό κυρ Γιάννη Σκαρίμπα, προς κάποιους χριστιανομαθημένους, που νομίζουν ότι έχουν τον Χριστό στο τσεπάκι τους. Με αφορμή μία συζήτηση που έκανα μ’ έναν «ζητοορθόδοξο», που σχεδόν ουρλιάζοντας μού έλεγε ότι τα Θρησκευτικά στο σχολείο δεν διδάσκουν Χριστό! Εδώ, ο Χαλκιδιώτης λογοτέχνης κάνει μία ειλικρινή «προσευχή» - εξομολόγηση που συνδυάζει την αμφιβολία, την ανθρώπινη αδυναμία και την αλληλεγγύη προς τους κατατρεγμένους και περιθωριακούς. Η σχεδόν «αλήτικη» και βαθιά ανθρώπινη γλώσσα του Σκαρίμπα, σ' έναν που έχει γεμυμνασμένα θεολογικά κριτήρια, είναι φανερό πως δείχνει μία ιδιότυπη «θεολογία του περιθωρίου», η οποία έρχεται σε πλήρξη ρήξη με μια άνευρη και αποστεωμένη χριστιανική πίστη. Α.Ι.Κ.