Από τον πνευματικό λειμώνα του Λάμπρου Σιάσου, Καθηγητή του Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ το παρακάτω απόσπασμα για τον Μεγάλο Αγιασμό: «[...] η πράξη του αγιασμού των υδάτων και του κόσμου αποτελεί, όχι μόνο αποκορύφωση σειράς ακολουθιών, αλλά καρπό και συνέπεια σειράς προσπαθειών, εκτιμήσεων και παραδοχών. Οι πιστοί της Ορθόδοξης Εκκλησίας εννοούν τους εαυτούς τους άρχοντες και κατοίκους του σύμπαντος κόσμου, για τον οποίον βεβαίως κόσμο αισθάνονται και την ανάλογη ευθύνη του αγιασμού. Γι’ αυτό τον κόσμο γνωρίζουν, όχι μόνο ότι είναι δημιούργημα του Πανάγαθου Θεού, αλλά ότι κυρίως με δική τους υπαιτιότητα άρχισε κάποτε να βλασταίνει ιοβόλους ακάνθας. Για τη θεραπεία του και την αναφορά του στο Θεό ακολουθούν το παράδειγμα του βαπτισθέντος Χριστού. Κατέρχονται στο θάνατο της αμαρτίας και ανέρχονται συναναφέροντας με τον εαυτό τους και τον κόσμο στο Θεό. Προς τούτο έχουν την μοναδική και πνευματοκίνητη συνδρομή της Μητρός τους Εκκλησίας. Τους στηρίζει και τους προβάλλει το παράδειγμα των παλαιών δικαίων και το νέφος των αγίων· τους παραστέκεται με ανθρωπινότατα και σωστικά μέσα προετοιμασίας και αγωγής για να φθάσουν στο φωτισμό και τον αγιασμό, τον προσωπικό και του κόσμου. Έτσι αποδίδουν την οφειλόμενη τιμή και ευχαριστία στον Τριαδικό Θεό και Πατέρα τους».
ΛΑΜΠΡΟΣ ΣΙΑΣΟΣ. (1994). Από την εκκλησιαστική στη λαϊκή ευσέβεια. Θεσσαλονίκη 1994. Πουρναράς, σ. 54.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου