«Είδα τις ακτίνες του φωτός…»

«Πρέπει να προσευχόμαστε μέχρι τη στιγμή που το Άγιο Πνεύμα κατεβαίνει προς εμάς και μας παρέχει, με ένα τρόπο που μόνο Εκείνο ξέρει, τη χάρη Του. Όταν, λοιπόν, καταδέχεται να μας επισκεφθεί τότε πρέπει να σταματάμε την προσευχή. Για ποιο λόγο να ικετεύουμε να έλθει και να κατοικήσει στο πνεύμα μας και να μας καθαρίσει από κάθε βρωμιά όταν έχει ήδη έρθει για να μας σώσει και γιατί να επικαλούμαστε με ταπείνωση και αγάπη το όνομά Του προκειμένου να το δεχτούμε στον ναό της ψυχής μας που διψάει για την έλευσή Του όταν έχει ήδη εμφανιστεί;» (Διάλογοι).

π. ΜΙΧΑΗΛ ΕΥΔΟΚΙΜΩΦ. (2010). «Είδα τις ακτίνες του φωτός…». Ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ και ο έσω άνθρωπος, μτφρ. Κώστας Μαργιόλης, επιμέλεια Βασίλης Αργυριάδης. Αθήνα: Εν πλω, σς. 73-74.

Ξανά σκιά ονείρου!!!

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ. (1987). «Σκιάς όναρ», στο: Το θα και το να του θανάτου. Αθήνα: Καστανιώτη, σ. 10.

Κάπου... στα Γιάννενα...

Με το βλέμμα της ποίησης...

ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ. (1996). Οστεόφιν θίς, στο: Εν γη αλμυρά. Αθήνα: Έρασμος, σσ. 19-20.

Το τίμημα των ονείρων

Είναι πάντοτε ακριβό
Το τίμηματων ονείρων

Όσα σωρεύονται μέσα σου
Επιζούνε συνήθως
Όπως σε θερμοκήπιο
Και παίζουνε τ' ομώνυμο
Φαινόμενό σου

Τα σκοτωμένα όνειρα
Υψώνονται στην ατμομόφαιρα
Και απομυθοποιούνται

ΚΛΕΙΤΟΣ ΚΥΡΟΥ. (1996). Το τίμημα των ονείρων, στο: Ο πρωθύστερος λόγος. Αθήνα: Αίγειρος, σ.15.

Κεντήματα σιωπής με ποίηση του Τάκη Βαρβιτσιώτη

«Σε σένα γράφω καθημερινά

Με λέξεις ήλιους νυχτερινούς

Λέξεις πληγές φωσφορικές

Λέξεις διαμάντια».

«Θα την περιγράφω έτσι όπως αναβλύζει

Από τη σκοτεινή της πηγή

Έναστρη

Ιλιγγιώδης

Ορμητική σα χείμαρρος».

«Σ’ έχω δική μου

Σ’ αγαπώ

Και στην παλάμη σε κρατώ

Σαν ένα περιστέρι

Ω ποίηση

Ανέγγιχτη

Απλή καθώς το ρείκι

Ροή ασυγκράτητη

Αιμάτινη ροή

Στο χόρτο επάνω στο χαλίκι

Είσαι μια όχθη ποταμού

Είσαι το ίδιο το ποτάμι

Που μέσα του διαλύομαι

Κάθε στιγμή

Παίζω μαζί σου με τον κίνδυνο

Έντρομος σκύβω επάνω σου

Καθώς επάνω από μιαν άβυσσο

Κι άλλοτε πάλι τρυφερός

Καθώς επάνω από ένα ρόδο

Ω ποίηση

Ωραίε μου θάνατε καθημερινέ

Ωραίε μου θάνατε γονιμοποιέ

Πένθιμη άνοιξη

Για σένα προετοιμάζω

Μιαν αιώνια μοναξιά

Μια σιωπή πυκνή κι ατέρμονη

Σαν τον καπνό που όλο ανεβαίνει

Δύναμη εσύ ακατάλυτη

Ακόρεστη ερωμένη

Μη με λυπάσαι

Σταύρωσέ με στο κατάρτι ενός καραβιού

Ή εδώ στης στέγης τα δοκάρια

Μαστίγωσέ με

Χάραξε αν θέλεις μ’ ένα σίδερο καυτό

Μια παπαρούνα στο πλευρό μου

Όμως εγώ δε θα σ’ απαρνηθώ

Πιο όμορφη ανάμεσα στις όμορφες

Πάλι θα τρέμω μη σε χάσω

Πάλι θα σ’ αγαπώ

Με χίλια βλέφαρα θα σε σκεπάζω

Θα σ’ αγκαλιάζω πάλι

Όπως το χιόνι τον καρπό

Ποίηση εσύ

Ζωή μου ακέρια».

«Τώρα υπάρχει μόνο η σιωπή

Πίσω από κάθε όνομα

Πίσω από κάθε πράγμα

Μα μέρα γκρίζα

Κι άλλη ακόμα

Κι άλλες ολόιδιες σαν αυτή».

«[...] Αλίμονο

Οι παπαρούνες μονάχα

Ξαναβρίσκουν

Τα αίμα στη χλόη».

ΠΗΓΗ: Leonard Bernstein

Άγιος Μακάριος ο Νοταράς: Επίσκοπος Κορίνθου (1764-1770) - Γενάρχης του Φιλοκαλισμού και αλείπτης Νεομαρτύρων

Ολόσωμη εικόνα (με αρχιερατικό μανδύα ) του αγίου Μακαρίου. Βρίσκεται σε ομώνυμο παρεκκλήσι του στο χωριό Ελάτα της Χίου. Κατά την παράδοση η εικόνα έγινε το 1813 και μάλιστα από τον μοναχό Κωνστάντιο, ανηψιό του αγίου.

«Ένας μεγάλος πνευματικός άνδρας έζησε κι έμεινε θεληματικά στην αφάνεια, μολονότι έδρασε πρωτοποριακά, επαναστατικά και πολύ δημιουργικά. Πρόκειται για τον άγιο Μακάριο Νοταρά (1731-1805), επίσκοπο Κορίνθου (1765-1770). Δημιούργησε ευρεία πλατφόρμα, στην οποία στηρίχθηκαν οι άμεσοι και οι μεταγενέστεροι μαθητές του, αυτοί που κυρίως καλλιέργησαν την θεολογία της ασκήσεως, την νηπτική θεολογία. Έγινε ο Γενάρχης του Φιλοκαλισμού και τελείωσε την ζωή του ως μεγάλος ασκητής. Η μνήμη του τελείται στις 17 Απριλίου. Εκτός όμως των παραπάνω, έγινε ονομαστός αλείπτης Νεομαρτύρων, προώθησε την δογματική θεολογία και την αγιολογία, ενώ συνέβαλε στην συνειδητοποίηση του ήθους και της ευταξίας στην Εκκλησία με θεολογικά, κανονιστικά και κατηχητικά κείμενα».

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. (2000). Άγιος Μακάριος Κορίνθου. Ο Γενάρχης του Φιλοκαλισμού. Αθήνα: Ακρίτας, σ. 15.

«Δεν έχω εμπιστοσύνη πια στις λέξεις»

«Το γαρ νοείν.

ΤΩΡΑ δεν ξέρω να σας πω πότε ακριβώς τελείωσε εκείνη η φράση και πότε άρχισε η άλλη. Δεν έχω εμπιστοσύνη πια στις λέξεις. Εκτός αυτού υπάρχουνε τεράστια κενά στη μέση, βουλιαγμένες περιοχές της γλώσσας. Φυσικά βασανίζομαι, αλλά με κανένα τρόπο δεν απαιτώ να υπάρχουν νοήματα».

ΤΑΚΗΣ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ. (1977).  Ο Χάρτης. Αθήνα: Κέδρος, σ. 55.

Λουκάς Γεραλής, Ηλιοβασίλεμα· λάδι σε μουσαμά, 25χ40εκ.